یه شعر توی تنهایی همینم واسم زیاد بود

  یه چشم همیشه شبنمی برای تو بود

 یه سرخیه عجیبی تو نگام از غصه ی تو بود

 انگار نمیشه باور من که از تو برام خاطره ای بیش بود

 یه شب مهتابی با دست من رو شونه ی تو اینم واسم زیاد ی بود

 از گل سرخ گریون قلبم تا شبنم چشمام یه فاصله ای بود

 انگار اسم این فاصله عشق بود

   بین ما یه کهکشون فاصله !

   کی گفته من و تو از هم جداییم؟

   عشقمو در حد خودت نمیبینی؟

   آسمون شب  فریاد زده ستاره هاش مال تو

  من چی کار کنم ندارم ستاره ای بکنم تقدیم تو؟

   نمیخوام از دست بدم نگاهتو

  آخه من عاشقتم جونم فدای تو ....

   راستی دارم میرسم به حرفای تو

   که گفتی جداییم از هم من و تو ...

   تو مال آسمون شب پرستاره

   اما من ندارم حتی یه ستاره

  تو گفتی برم دنبال یکی دیگه

  اما من نشدم تسلیم عشق دیگه !

   من تورو دوست دارم تا پای جون

   نگو کم گذاشتم برات از دل و جون

   خودت گفتی  برم جای دیگه

    بشم اسیر یه مرد دیگه ...

    نمی خوام عشقتو کنم فراموش

   بنویسم توی شعرام این شعله شده خاموش

    بین من و تو یه دنیا فاصلست

   تازه این یه حقیقت تلخ دیگست ........

                شاعر : زهرا مثالی ....